Me, myself & I

اگر...

Me, Myself & I — Sat, 11 Apr 2009 06:42:00 GMT

نمی نویسم چون در بندم، زندانی «اگر» های لعنتی. شکنجه ام می کنند، بی خوابی ام می دهند، انفرادی می کشم، از اگرها می ترسم. می خواهم از شرشان خلاص شوم، یک ریزسوال پیچم می کنند و من از سر ناچاری اعتراف می کنم و تئوریهایشان را قبول می کنم، به این هوا که شاید رهایم کنند. اما زهی خیال باطل! اگر ها این بازی را دوست دارند ... دارم آب می شوم، خرد می شوم، محو می شوم، فراموش می شوم ...همانند موریانه در تمام مغزم لانه کرده اند، از زخمهای پوستم می زنند بیرون، چندش آورند. باید بجنبم کاری کنم تا تمام وجودم را نگرفته اند...

هوا هوای بهار است و ...

Me, Myself & I — Fri, 13 Mar 2009 20:47:22 GMT

من زنده ام، راستش شاید بیش از حد. از ایران برگشته‌ام و هوای بهاری جانور درونم را بیدار کرده است. بوی بهار مست و دیوانه اش کرده، خودش را به در و دیوار میزند می‌خواهد بزند بیرون. دلش عاشقی می‌خواهد، بیقراری و چشم انتظاری میطلبد، تماس پوست داغ و هزار کوفت دیگر …نمی گذارد تمرکز کنم،یک دنیا کار و ایمیل عقب افتاده دارم! در قفسش را باز می‌کنم با چشم اشاره می‌کنم که میتواند برود دنبال عشق و حال، فقط بگذارد من به این همه کار جمع شده روی میزم برسم که الان اصلا وقت خوبی برای اخراج شدن نیست!

باورش نمی‌شود که آزادش گذشته ام، ذوق می کند می دود دم در، یک لحظه مکث می کند، تردید می‌کند، دم در میماند، لابد یادش می آید بهار که تمام شود هوای آشیان گرم و امن و راحتش را خواهد کرد، میان در ایستاده میان ماندن و رفتن. چند دور میزند دست آخر دمش را جمع می‌کند سرش را پایین میندازد میرود گوشه قفسش کز می‌کند. حالا که کمی آرام گرفته بروم برسم به یک میلیون کار عقب افتاده، زود برمیگردم.

عصر جدید

Me, Myself & I — Wed, 04 Feb 2009 00:41:16 GMT

ماشین رو برای سرویس برده ام نمایندگی. باید ۴۵ دقیقه منتظر بشم. از خودم لجم گرفته و بدو بیراه میگم که چرا یادم رفت ipod یا laptop ام رو بیارم که حوصلم سر نره بعد با خودم فکر می کنم که تا چندین سال پیش که اینترنت و موبایل و ipod و iphone و ... نبودند یه تفریحم رویا بافتن بود! یه هو دلم واسه قهرمان های رویاهام تنگ می شه، هوس قصه هام رو می کنم، چشمام رو میبندم که یه داستان بسازم اما همش فکرم این ور اون ور می ره، کارای شرکت، امتحانِ هفته بعد، لیستِ خرید خونه، عروسی خواهرم، برنامه آخر هفته، ...حواس رو هی جمع می کنم اما باز لیز می خوره. سعی می کنم تمرکز کنم، نمی شه. ایمان می آرم که بدون تکنولوژی نمی تونم یه ساعت هم بگذرونم چه برسه یک روز. یادم میآد تابستون که مامان وبابا اینجا بودن، چقدر من و هژیر مایه تعجب و خندشون بودیم، وقتی از سر کار بر می گشتیم و هر کدوم جلوی تلویزیون با laptop مون ایمیل و facebook , orkut چک میکردیم. بی خیال میشم و موبایلم رو در میارم به یکی زنگ بزنم حوصلم وا شه.

Word of the day:

Think on one's feet
Think quickly as one speaks; react quickly

منٍ حسود

Me, Myself & I — Sun, 11 Jan 2009 17:35:00 GMT

حسادت می کنم به دختر و پسر 16 ساله ای که ده دقیقه است در هوای 15- به هم چسبیده اند و همدیگر را می بوسند. در 16 سالگی، من باید تمام نیازهای جنسی ام را از همه دنیا حتی از خودم پنهان می کردم.

حسادت میکنم به دخترهای دبیرستانی با دامنهای پلیسه کوتاه و موهای بلند. روزهای دبیرستان من به جنگ با ناظم برای پوشیدن مانتو شلوار مشکی و جوراب و کفش سفید گذشت.

حسادت میکنم به دوست چشم آبیم که در 18 سالگی با یک کوله پشتی و 1000$، 6ماه به تنهایی سفر کرده، برای پول کار کرده و چندین کشور را گشته. در 18 سالگیِ من، گذشتن از ایست بازرسی لشگرک برای پیک نیکی در آهار دشوارتر مینمود.

حسادت میکنم به رئیسم که بیست سال است با «دوست دخترش» زندگی می کند، 2 بچه و تمام حقوق یک زوج را دارند و مجبور نیستند ازدواج کنند. در لغت نامه زندگی ما، مستقل شدن از خانواده، س.ک.س داشتن، بچه دار شدن، زندگی طبیعی و موفق داشتن، همگی مترادف «ازدواج» بود.

حسادت می کنم به تجربیات عجیب و غریبِ دوستان کاناداییم. خودم را دلداری میدهم که میتوان پنجره های کودکی را با کیسه های شن مسدودکرد، رنگ سیاه به نوجوانی پاشید و عشق را از جوانی قیچی کرد ... اما رویاهای رنگی را نمیشود از آدمها گرفت.

Words of the day:

Eavesdrop : to listen secretly to what is said in private

تا کی غم این خورم که دارم یا نه / وین عمر به خوشدلی گذارم یا نه*

Me, Myself & I — Fri, 02 Jan 2009 02:07:00 GMT

کریسمس پارتی شرکت است و به بعضی از همکاران اصلا خوش نمی گذرد، coordinator بخش مارکتینگ دلش نمی خواسته بیاید چون لباس «خوب» نداشته اما به زور رئیسش آمده، یکی از غذا خوشش نیامده، یکی دیگر هم DJ و آهنگها به نظرش مزخرفند، با لب و لوچه آویزان نشسته و بقیه را که بالا پایین می پرند با تحقیر نگاه می کند و ...با دیدن این آدمها به خودم می گویم زندگی همانند یک مهمانی است. نه از آن نوع که چند وقت با هیجان انتظارش را می کشی، برایش آماده می شوی، فکر می کنی چه بپوشی یا بخاطرش خرید میکنی و ...نه!! زندگی از آن مهمانیها که اگر حق انتخاب داشته باشی شاید بهانه بیاوری و نروی! نمیدانی کی تمام میشود، اما خوب میدانی که پر از آدمهای جورواجور است و احتمال زیادی هست که در آن جمعیت، یکی از کسانی که بدمست کرده رویت بالا بیاورد. اما به اجبار و بخاطر خوشایند پدرومادرت، باید در آن شرکت کنی. نظرت را نمی پرسند، به زور می برندت.

می توان بغ کرد، تلخ و اخمو گوشه ای نشست، این و آن را نگاه کرد و در موردشان قضاوت کرد، زیر لب غرغر کرد یا دایم خمیازه کشید، ساعت را چک کرد و انتظار آنچه بعد از این مهمانی است را کشید. و یا اینکه می توان گفت «جهنم! حالا که آمدم سعی می کنم تا میتوانم خوش بگذرانم!» میتوان این «مهمانی» را به صحبت و شناختن سایر مهمانها، مزه کردن چند غذا (یا نوشیدنی!)یِ جدید، رقصیدن و قهقهه زدن بی توجه به آن تلخِ اخمویِ آن گوشه و شاید پاسخ دادن به اخمش با لبخندی مهربان و دعوت دیگران به رقص، نخ دادن ، به آغوش کشیدن ، بوسیدن... گذراند. می شود عکسهای لحظات خوش و آدمهای دوست داشتنی را نگه داشت و بقیه را پاک کرد. در سال 2009 سعی خواهم کرد عکسهای به یاد ماندنی بیشتر و پاک کردنی کمتری داشته باشم. سال نو میلادی برای همگی سالی خوش تر باد.

Link of the day:

http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/content/article/2007/04/04/AR2007040401721.html

* خیام

وطن یک فرمول است در ذهن آدم‌ها

Me, Myself & I — Mon, 15 Dec 2008 20:22:00 GMT

برای اولین بر درخت کریسمس تزیین کرده ایم، همان حس شوق و ذوق دم عید را دارم. نه فرنگی‌ نشدم! من نوروز هفت سین پهن می‌کنم، کریسمس درخت تزیین می‌کنم و مهمانی یلدا/کریسمس میگیرم ، سال نو چینی‌ میروم chinatown و از هر مناسبتی‌ برای شادی استقبال می‌کنم… من می‌خواهم به پیش رو نگاه کنم نه به پشت سر . من قادرم تازه‌ها را همان قدر دوست بدارم که کهنه ها. مِنوی غذای‌ خانه ما دائم تغییر می‌کند ، من عاشق ادویه ها و مزه‌های جدیدم، من نمیدانم میان قرمه سبزی، سوشی ژاپنی ، « orange beef » تایلندی، « smoked meat » کبکی، « kavurma » ترکی، « ceviche » پرووی، کدام عنوانِ محبوب‌ترین غذای من را دارد.

من رود سن لوران را همانقدر دوست دارم که دماوند را، زبان فرانسه را همانقدر که شعر فارسی و هاکی روی یخ را صد مرتبه بیشتر از فوتبال! من سنتهای ایرانی‌ را که دوست ندارم با آنچه که از سایر فرهنگ‌ها دوست دارم طاق میزنم. بهترین دوستانم از ۴ گوشه دنیا آمده اند، من نژاد پرست نیستم، من ملی‌ گرا نیستم، من با افتخار به هیچ جا تعلق ندارم ، من اهل زمینم.

عنوان: ابراهیم گلستان(؟)

Word of the day:

Factoid: an invented fact believed to be true because of its appearance in print,

something which becomes accepted as fact, although it may not be true

کاردهایمان را جز از برای قسمت کردن بیرون نیاوریم

Me, Myself & I — Mon, 01 Dec 2008 15:48:00 GMT

شنبه‌ها را دوست دارم، نه فقط برای تعطیلی‌ آخر هفته. شنبه‌ها من یک فرشته هستم، دوست داشتنیم، دست پختم تحسین برنگیز است، کار‌هایم قابل تقدیر، اعتماد به نفسم در اوج. شنبه‌ها اسم ندارم، صورت ندارم ، بدن ندارم، فقط یک قلب سرخ بزرگم که میتواند آزدانه بتپد.

شنبه‌ها احساساتم ته نشین نمی شوند، کسانی‌ مرا میخواهند، از دیدنم خوشحال میشوند و من از دیدن آنها به زندگی امیدوار…شنبه‌ها برای صاحبانِ نخستینِ این سرزمین رویایی در Native women shelter داوطلبانه کار می‌کنم.

*ای کاش می توانستیم از آفتاب یاد بگیریم که بی دریغ باشیم در دردها و شادی هایمان حتی با نان خشکمان و کاردهایمان را جز برای قسمت کردن بیرون نیاوریم - احمد شاملو

Word of the day:

Diss: a shortened version of "disrespect" (e.g. Stop dissin' me or I'll kick your ass! )

Post-traumatic stress disorder

Me, Myself & I — Wed, 26 Nov 2008 17:41:00 GMT

دوستی از تحقیقی در مورد Post-traumatic stress disorder برایم تعریف می کنه و اینکه اگه کسی تو زندگیش شاهد انقلاب، جنگ یا بلایای طبیعی و یا حتی یک حادثه (مثل تجاوز یا قتل) باشه، احتمال زیادی هست که تا مدتها پس لرزه های روحی ناشی از اون واقعه آزارش بِدن و زندگیش رو برای همیشه تحت تاثیر قرار بدن. از مادرربزرگش میگه که سالهای دور، از ایتالیا به کانادا مهاجرت کرده، می گه که در دوران جنگ خیلی گرسنگی کشیده و هنوز که هنوزه انقدر از تکرار اون دوران سخت واهمه داره که زیرزمین و کابینتهای خونه اش پر از مواد غذایی و کنسرو و آذوقه است « برای روز مبادا»!! . می گه تو که حداقل سه تا از چهار مورد رو دیدی باید بری در این تحقیق شرکت کنی ...بعد هم هی سوال پیچم می کنه و خاطراتی رو از ته مه ذهنم بیرون می کشه که خیلی بدحالم می کنه. حالا درست مثل اینکه گذشته ام رو استفراغ کرده باشم، خالی و تلخ و بد مزه ام. رفتم تو لک ازبه یاد اوردن این همه ناهنجاری و پارانویدهای خُرد و کلان خودم و مردم کشورم

دشمن دانا که غم جان بود. بهتر از آن دوست که نادان بود

Me, Myself & I — Tue, 18 Nov 2008 14:03:00 GMT

دوست سابق پس از مدتها، یاد من کرده. می خواهد مرا ببیند. لابد در ذهنش هنوز دختری بی قرارم که عاشقِ عاشق بودن و تشنه دوستی بود. نمی داند که دختر سر به نیست شد و زنی سخت و محکم جایش را گرفته که در دوستی بسیار گزینشی است و حتی پارتی بازی هم نمی شود کرد. گوشهایش هم دیگر سازمان خیریه نیست. جواب رد به دعوتش می دهم و می گویم غصه ها و تنهاییش را ببرد پیش همانها که در شادیهایش سهیم بودند.

لعنتی حالا دختر بچه درونم را بیدار کرده، اینهم که همیشه دنبال یک دوست‌ «جون جونی» بوده، حالا از صبح بهانه می گیرد و پا می کوبد و نق می زند.

* شعر از نظامی گنجوی

Quote of the day:

Having dreams -- and holding on to them -- is very important; however, it's equally vital that you understand when to let one of them go. But deciding whether to let go of a dream should not be based on how long it has gone unfulfilled. Instead, the decision should be based on how realistic it is.

رویاهایم را آسمان پرستاره نادیده می گیرد

Me, Myself & I — Sat, 25 Oct 2008 22:52:00 GMT

خوب زندگی کردن را شاید بلد نباشم اما رویاپردازی را زیاد تمرین کرده ام.

رویای های من اما بی شباهت به رویاهای دیگرانند. در عالم خیال، در قصری سفید با پنجره های رو به دریا زندگی نمی کنم، بچه هایِ شادم در باغ بزرگ خانه دنبال هم نمی دوند، آینده ای مطمئن و آسوده ندارم، زیبا و خوش لباس نیستم، مهم و مشهور هم نه...

در خیالاتم، زیاد سفر می کنم. تازگیها دایم می روم به جایی دور و گرم، در اتاقی کوچک و تمام روزم را زیر نگاه بیست جفت چشم مشتاق می گذرانم. زن رویاهایم وقت وبلاگ نوشتن ندارد، سهمش از نوشتن تخته ای سیاه و دست هایی گچی است. نوبت عشق ورزیدن به دوستان کوچکش که می شود از حساب و کتاب خبری نیست، بی پروا احساسش را خرج می کند. به او حسادت می کنم چرا که بی چشمداشت دوست داشتن را بلد نیستم.

کسی چه میداند، زن رویاهایم شاید، شبها که تنها به رختخواب می رود، خیال پردازی میکند از آرامش و ثبات ، از زندگی در خانه ای بزرگ و سرزمینی پربرف، بالش به بغل و با خیالِ مرد رویایش، خوابش می برد...

*دلتنگی های آدمی را باد ترانه ای می خواند - رویاهایش را آسمان پرستاره نادیده می گیرد. مارگوت بیکل

Word of the day:

Facetious meant to be humorous or funny : not serious