Me, myself & I

Randy Pausch  امروز از دنیا رفت. ویدیوی سخنرانی سرشار از زندگی اش به نظرم یک Must see است.

بچه بزرگ بوده ام و زیادی مسئول بار اومدم. همیشه بزرگتر از سنم بودم. با تمام بچگی نگران بودم اگه چیزی بخوام ممکنه به پدر و مادرم فشار بیاد. شاید چون بچگی ما ها تو جنگ و کمبود گذشت. بنابراین هیچوقت جرات آرزوهای بزرگ کردن نداشتم...اما اینجا تو کانادا وقتی خودمو واسه مصاحبه های کاری آماده می کردم، مجبور شدم به یکی از سوالهای کلیشه ای مصاحبه ها فکر کنم که «اهداف کوتاه و بلند مدتم در زندگی چیه؟». مجبور شدم به این فکر کنم که الهام چی می خواد و نه بقیه. الان چند وقته دارم تمرین می کنم آرزو کنم. آرزو های ممکن یا ناممکن . بنابراین به خودم 10 دقیقه وقت دادم تا هرچی به فکرم می رسه به عنوان لیست خواسته هام بنویسم، چه بزرگ و چه کوچیک. بعد سعی کنم یکی یکی از آسون به سخت انجامشون بدم. صد در صد و از اونجا که من دایم عوض می شم این لیست هم به روز خواهد شد:

یک دوچرخه خوب بخرم و امسال تابستان حرفه ای تر دوچرخه سواری کنم
برای یک سازمان غیر دولتی (NGO) کار داوطلبانه کنم
گل و سبزی در باغچه ام پرورش دهم
چند روز تنها باشم
با بچه ها کار کنم
مرتب ورزش کنم
یک ظرف پر از بستنی شکلاتی بخورم بی دغدغه کالری شمردن
یک روز تابستانی بعد از پدال زدن با پا های بی حس کنار آب روی سبزه ها دراز بکشم و آسمان آبی را نگاه کنم بی هیچ نگرانی در دنیا به آهنگ های موردپسندم گوش کنم

یک کتابخانه و یک زمین بازی برای بچه های یک روستای دور بسازم
یک کتاب خیلی خوب بخوانم و روز ها در داستان گم شوم
بیشتر به خودم فکر کنم  
مشکلم با مو هایم کمتر شود! 

 English, Français , Espa را مثل زبان مادری حرف بزنم
سفر کنم به: پرو – هند – مصر – یک کشور آسیای جنوب شرق – آفریقا
مینیاتور یاد بگیرم
بی ترس از سرما خوردن زیر باران بهاری قدم بزنم و شعر بخوانم
گیتار زدن بدانم
یک ماساژ خوب
ساعت های طولانی با کسی حرف بزنم

یا 18 ساله شوم و در کانادا باشم و معماری بخونم یا جایی دور گم شوم و زندگی را دوباره مطابق میلم وبدون در نظر گرفتن دیگران شروع کنم

در شرکتمانProduct Manager  شوم

یک درس جامعه شناسی بصورت دانشجوی آزاد بگیرم

یک بچه به فرزندی قبول کنم

قرص رقیق کردن احساس به بازار بیاد و من از شر غلظت احساسی خلاص شم.

در زندگی بعدی ام در پاریس و یک پسر هنرمند  Don Juan به دنیا بیام...

ادامه دارد...

بر گرفته از کتاب آتش بدون دود - نادر ابراهیمی

از عشق سخن باید گفت. همیشه ازعشق سخن باید گفت.
عشق در لحظه پدید می آید ، دوست داشتن در امتداد زمان. این اساسی ترین تفاوت میان عشق و دوست داشتن است.عشق ، معیارها را در هم می ریزد، دوست داشتن بر پایه معیارها بنا می شود. عشق ناگهان و نا خواسته شعله می کشد، دوست داشتن از شناختن و خواستن سرچشمه می گیرد. عشق قانون نمی شناسد، دوست داشتن اوج احترام به مجموعه ای از قوانین عاطفی است. عشق فوران می کند-چون آتشفشان ، و شره می کند- چون آبشاری عظیم .
دوست داشتن جاری می شود – چون رودخانه ای بر بستری با شیب نرم.
عشق ویران کردن خویشتن است، دوست داشتن ، ساختنی عظیم.
عشق دق الباب نمی کند، مودب نیست، حرف شنو نیست، درس خوانده نیست، درویش نیست،حسابگر نیست ،سر به زیر نیست، مطیع نیست......
عشق دیوار را باور نمی کند، کوه را باور نمی کند، گرداب را باور نمی کند، زخم دهان باز کرده را باور نمی کند، مرگ را باور نمی کند.....
عشق در وهله ی پیدایی دوست داشتنرا نفی می کند، نادیده می گیرد،پس میزند،له می کند و میگذرد.
دوست داشتن نیز ناگزیردر امتداد زمان عشق را دود می کند، به آسمان می فرستد، و چون خاطره یی حرام ، فرشته ی نگهبانی بر آن می گمارد. عشق ، سحر است، دوست داشتن ، باطل السحر.
عشق و دوست داشتن از پی هم می آیند. اما هرگز در یک خانه منزل نمی کنند.
عشق انقلاب است ، دوست داشتن، اصلاح.
میان عشق و دوست داشتن هیچ نقطه مشترکی نیست. از دوست داشتن به عشق می توان رسید واز عشق به دوست داشتن. اما به هر حال این حرکت از خود به خود نیست.از نوعی به نوعی است. از خمیره ای به خمیره ای.....و فاصله ایست ابدی میان عشق و دوست داشتن، که برای پیمودن این فاصله یا باید پرید یا باید فروچکید.....

و این منم
زنی تنها
در آستانه ی فصلی سرد
در ابتدای درک هستی آلوده ی زمین
و یأس ساده و غمناک آسمان
و ناتوانی این دستهای سیمانی.

فروغ فرخزاد

http://forughfarrokhzad.org/