Me, myself & I

باورم نمی شود و هی حساب می کنم. بیست سال!! بعد از بیست سال باید خوب بشناسمت. چشمهایم را می بندم و چهره ات را می کشم، خط به خط، مو به مو...می توانم از اینجا بغلت کنم حتی بویت را هم در ذهنم بازسازی میکنم، نگاهت را، لبخندت را... مجسمه ساخته ذهنم کامل است. اما هر چه سعی می کنم فکرت، حست، غمهایت، دغدغه هایت، دلخوشیهایت، آرزوهایت را داخل این مجسمه بچپانم چیز زیادی به فکرم نمی رسد! دلم می ریزد، تمرکزم را از دست میدهم و تصویرت بخار میشود.

اعتراف می کنم... خوب نمی شناسمت. چرا که در تمام این سالها دوستت داشته ام به خاطر خودم، به خاطر برآورده شدن یک  آرزوی کودکی، به خاطر یک راز مشترک. به خاطر عشق به کتاب، شعر ، آهنگها و حرفهای بی پایانمان. به خاطر داشتن یک همراه و هم پرواز و هزار تجربه ناب. به خاطر تصویر بی نقصِ «من و تو» که در ذهنم ساخته بودم و سماجتم برای تحقق آن ...  اعتراف میکنم خودخواهانه دوستت داشتم، مالکانه دوستی کردم، میخواستم همان باشی که آرزو داشتم، نمی خواستم با کسی شریک شوم، به قسمتی از تو راضی نبودم. اعتراف میکنم دلهره داشته ام، تمام هوش و حواسم به دوستان جدیدت بوده، برای من مثل آژیر خطر استرس آور بوده اند بی اعتنا به اینکه دوستان خوبی برایت بوده اند یا نه. اعتراف میکنم بیمار گونه دوستت داشته ام، کابوس از دست دادنت را داشته ام، عکسهای قابت را با وسواس چک کرده ام، حسادت کرده ام، امتحانت کرده ام، گاهی حتی رنگ سیاه پاشیده ام بر آن تصویرِ کاملِ بی نقصِ پسِ ذهنم. قسم خورده ام کمتر دوستت بدارم، رانده امت، تلخ بوده ام، اشک ریخته ام، درددل کرده ام، احساسم را با بغض غل و زنجیر کرده ام، قلبم را شکنجه داده ام ...نه اینکه خواسته باشم هم قفسم باشی، نه! می خواستم هم پروازم باشی ولی ته دلم انگار وظیفه تعیین جهت، سرعت و ارتفاع با «من»  بوده. تقصیری نداشتم معنی دوستی را نمی دانستم، معنی پرواز را هم نه.

اعتراف میکنم و دلم می خواهد بدانی که امروز دوستت دارم برای آنکه هستی، برای خودت ، هر طور که باشی.

برای بهار  

Quote of the day:

I know a way to stay friends forever, There's really nothing to it, I tell you what to do, And you do it- Shel Silverstein 

بعضی از اطرافیانم جامدند، تمام ابعاد ذهنشان مشخص و قابل حدس است. آنچه که در مغزشان به عنوان «خوب و بد»، «باید و نباید» حک شده، درگذر زمان تغییر چندانی نمی کند. بعد از چند سال هم که می بینیشان عیناً همانند که بودند، حتی لباس پوشیدن یا مدل مویشان. با این آدمها می توانم گپ بزنم، به حرفهایشان گوش کنم و فکر کنم و شاید چیزی یاد بگیرم. اما باید همیشه حواسم به تیزی لبه هایشان باشد، بعد از مدتی هم حرفهایمان ته می کشد.

بعضیها مایعند. تحت هر شرایطی تغییر شکل می دهند. بسته به این که کجا هستند یا با چه کسی حرف می زنند یا باد از چه جهت می آید، تغییر می کنند. عقایدشان، حرفهایشان، رفتارشان حتی ظاهرشان در محل کار، پیش پدر و مادر و فامیل، کنار دوستان، در تنهاییشان...یا در نقشهای مختلفشان، خیلی متفاوت است. رابطه با این آدمها برایم آسان نیست، سردرگم می شوم. جذر و مدشان خیسم می کند، حتی گاهی می ترسم خودم را وسط امواجشان گم کنم و خفه شوم. 

گروهی دیگر، گازند. هیچ مرز خاصی ندارند. رها از هر چارچوب. بی مسیر یا شکلی مشخص... با اینها می توانم خوش بگذرانم. مست کنم، برقصم، قهقهه بزنم، وقت بگذرانم. اما وقتی دور می شوند، بودن و نبودنشان را خیلی حس نمی کنم. جایشان را زود کس دیگری می گیرد و خاطره شان زود محو می شود.

آنها که خمیری هستند را خیلی دوست دارم. انعطاف پذیر و ملموسند، هر ضربه، تغییر  و تجربه شکل جدیدی بهشان می دهد. کسالت بار و تکراری نیستند. با آنها می توانم بلند بلند فکر کنم و اگر نظر متفاوت داشته باشم، نگران نیستم قضاوتم کنند یا تنهایم بگذارند.با اینها می توان اولینها را تجربه کرد، بی برنامه ریزی سفر رفت، غذاهای جدید خورد، از غریبه ها نترسید، جاده ناشناخته ای را اشتباهی را رفت، خندید و یاد گرفت یا رسید به demo ای از بهشت! باور نمی کنید عکسهای سفر هفته پیش ما را به شرق کانادا ببینید... جای دوستانِ پای سفر و تنبلهایِ دوستدار سفر خالی. یاد تک تک کردیم... 

Word of the day:

Pull a prank            A mean spirited or malicious practical joke

*چنان بی تابم ،که دلم می خواهد,بدوم تا ته دشت، بروم تا سر کوه,دورها آوایی است که مرا می خواند

سهراب سپهری

امسال عید ، اولین عید در کانادا بود که چند روز تعطیل بودیم و با دوستان دور هم.خیلی خوش گذشت. لاله دوست خوبم یک ماهی مهمان ما بود... مدت ها بود فرصتی دست نداده بود تا با یک دوست نزدیک ساعت ها بنشینیم و گپ بزنیم و ازباورها، دلتنگی ها،دلنگرانی ها، دل خوشی ها یمان بگوییم و از زاویه دیگر داستان مشابهی را ببینیم .بودن لاله یادآوری روزهایی بود که حرف ها پایان ناپذیربودند و راه مدرسه کوتاه برای یک دنیا حرف نزده. دلم تنگ شده برای روز هایی که دوستی بیش از برنامه های شاد دست جمعی و دور هم جمع شدن برو بچ بود...نوع دوستی بچگی ها و نو جوانی را بیشتر دوست دارم... لا اقل میشد مثل الفی دوست خیالی داشت.